โลกของคนบร้า~

มาต่อแล้วคร้าาา

 

ไปอ่านกันเลย

 

ความเดิมตอนที่แล้ว

 

“เอ่อโกคุเทระ”เขาหันหน้ามองไปสู่ภาพเบื้องหน้า

 

 “มีอะไร”โกคุเทระได้เพียงมองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าเท่านั้น

 

...............................................................................................................

 

“ฉันรักนายนะ”ยามาโมโตะเอ่ยความรู้สึกทั้งที่ยังหันหลังให้กับโกคุเทระ

 

“นายจะบ้ารึไงฮะ!”ถึง จะพูดแบบนั้นแต่ในใจกลับเต้นแรงกว่าปกติ 

 

“ก็เมื่อวานนายบอกฉันเองว่านายรักฉัน”ยามาโมโตะพูดเสียงเรียบๆทำให้ดูจริงจัง  

 

“กะ..ก็ฉันเมาหนะ”  

 

“แต่คนเมาไม่เคยพูดโกหกนะและหน้านายตอนนี้ก็บอกด้วยว่านายไม่ได้โกหกฉัน”ยามาโมโตะ มองสีหน้าของโกคุเทระที่แดงตั้งแต่แก้มไปจนถึงใบหู  

 

“.........”  

 

ร่างสูงค่อยๆเดินไปจนหยุดอยู่ที่คนตรงหน้ามือของเขาวางลงบนไหล่ของร่างบางอย่างเบามือ 

 

หน้าค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนปลายจมูกชนกันยามาโมโตะเอียงคอเล็กน้อยตอนนี้มือข้าหนึ่ง 

 

โอบเอวเอาไหวส่วนอีกมีประคองหน้าของคนที่เขารักเพื่อให้ริมฝีปากปิดกันสนิทโกคุเทระ 

 

หลับตาลงเพราะจูบอันแผ่วเบามือเล็กๆเอื้อมไปกอดคอคนตรงหน้าทั้ง2ค่อยๆถอนจูบออก 

 

สายตาประสานกันอยู่พักหนึ่ง  

 

“ฉันบอกแล้วว่าเมื่อวานนายไม่ได้พูดโกหก”ยามาโมโตะพูดอย่างแผ่วเบา  

 

“ยามาโมโตะ..TIAMO”โกคุเทระกระซิบข้างหูของคนที่เขารักแต่พึ่งจะบอกความรู้สึกไปแบบมีสติ  

 

“มันแปลว่าอะไรหรอ?”ร่างสูงสงสัย  

 

“ฉัน รัก นาย”โกคุเทระตอบแบบเขินๆ  

 

ปลายเท้าของร่างบางเข่ยงขึ้นเขาหอมแก้มชายผู้เป็นที่รักหนึ่งที  

 

“O_O”ยามาโมโตะรู้สึกตกใจแต่กลับประกบริมฝีปากอีกครั้งความรู้สึกสงผ่านจูบทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าคนตรงหน้ารักเขามากไม่ต่างจากที่เขาก็รักชายคนนี้เช่นกัน  

 

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงตามกาลเวลาที่ผ่านไปมือที่เกาะกุมกันอยู่ทำให้รู้สึกอบอุ่นไม่เหมือนว่านี่ฤดูหนาวยามาโมโตะเป็นคนอาสาไปส่งโกคุเทระที่บ้านเขาแทบไม่มองหน้ากันคงเพราะความเขินอายยามาโมโตะแวะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อนเขาเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดแขนสั้น  เขาเดินมาจนถึงหน้าห้องที่มีขนาดใหญ่แต่ก็ไม่ใหญ่มาก  

 

“ขอบใจนะที่มาส่ง”โกคุเทระกล่าว  

 

“มันน่าจะไกลกว่านี้นะ”ยามาโมโตะพูดเบาๆกับตัวเอง  

 

“อะไรนะ”โกคุเทระถามอย่างสงสัย  

 

“อ๋อบอกว่าน่าจะไกลกว่านี้”  

 

“ทำไมล่ะถ้าไกลกว่านี้เมื่อยตายเลย”  

 

“ก็ถ้ามันไกลเราก็จะได้เดินมาด้วยกันจะได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้ไง”  

 

“กะ..กลับบ้านไปได้แล้วไปๆ”มือเล็กๆดันแผ่นหลังกว้างเป็นเชิงบอกให้กลับบ้าน

 

แต่เจ้าของแผ่นหลังกลับใช้มือของเขาจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้แล้วหันหลังกลับหน้าของชายร่าง  สูงค่อยๆโน้มลงมาหน้าห่างกันเพียงแค่ไม่กี่เซนลมหายใจประสานกันเป็นจังหวะเดียวกัน  

 

“จะไม่ให้ฉันเข้าไปหน่อยหรอโกคุเทระ”ยามาโมโตะกระซิบอย่างแผ่วเบาที่ข้างหูของคนตรงหน้า  

 

“อะ..อือก็ได้”เจ้าของร่างอันบอบบางตอบแบบขัดเขิน

 

ภายในห้องใหญ่พอที่จะอยู่2-3คนได้มันดูเหมือนห้องของโรงแรมระดับ4ดาวดูสะอาดและเรียบร้อยเหมือนกับว่าไม่ใช้ห้องของผู้ชายอายุที่กำลังอยู่ในวัยแบบนี้หนุ่มน้อยนักกีฬาถูกเชิญให้นั่งอยู่ที่โซฟาสีครีมเจ้าบ้านกำลังไปหยิบน้ำเพื่อมารับแขกตามมารยาท  

 

“กินน้ำก่อนสิ”  

 

“โอ้..ขอบใจนะ”เจ้าบ้านร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งข้างๆร่างสูงเขาจ้องหน้าของผู้ที่ดื่มน้ำอยู่พิจารณาดูแล้วทั้งทรงผม ไม่สั้นไม่ยาวที่ชี้ตั้งอยู่ ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้ม ผิวสีแทนจากการเล่นกีฬา ดูรวมๆแล้วคนๆนี้ดูเท่ กว่าคนอื่นๆเลยแต่โกคุเทระก็ต้องละสายตาเพราะยามาโมโตะรู้สึกตัวว่ามีคนจ้องอยู่จึงหันมา ทางเขา  

 

“จะกลับบ้านรึยังมันเย็นมากแล้วนะ”  

 

“ค้างได้มั๊ยอะ”ยามาโมโตะถาม  

 

“อย่าคิดว่าฉันจะใจอ่อนเหมือนตอนที่ให้เขามาหรอกนะ”โกคุเทระทำเสียงดุเมื่อเห็นว่าเป็นแบบนั้นยามาโมโตะค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้ๆโกคุเทระมือเล็กๆพยายามผลักออกแต่ก็โดยมือหนารวมเอาไว้เหนือศีรษะจมูกไล่ไปตามแก้มเนียนทำให้รู้สึกจักกะจี้เล็กน้อยริมฝีปากประกบกันแนบแน่กว่าครั้งก่อนๆครั้งอื่นเป็นความอบอุ่นอ่อนโยนแต่คราวนี้กลับเป็นความเอาแต่ใจและออดอ้อน  

 

“นะ ขอค้างที่นี้น้าโกคุเทร๊าาา”ผู้ออดอ้อนทำน้ำเสียงหน้าสงสารแววตาเป็นประกาย  

 

“งั้นก็โทรไปบอกที่บ้านด้วยล่ะเดี๋ยวเค้าจะเป็นห่วง”โกคุเทระพูดอ้อมๆว่าอนุญาต  

 

“เย้ จะได้นอนกับโกคุเทระที่นี่แล้ว”ยามาโมโตะดีใจเหมือนเด็กๆที่ได้อย่างใจ  

 

“แต่....”โกคุเทระเอ่ยขึ้น  “มีแต่ด้วยหรอT^T”  

 

“แน่นอนนายต้องทำอาหารเย็นแล้วก็ต้องนอนพื้นไม่ก็โซฟาเข้าใจนะ”  

 

“O[]O นอนเตียงไม่ได้หรอโกคุเทร๊า~”  

 

“ไม่ได้เด็ดขาด!”  

 

“งั้นฉันขอมั้งได้มั๊ย”  

 

“ได้ว่ามาเลย”  

 

“โกคุเทระต้องนอนพื้นกันฉันถ้าไม่ให้ฉันนอนเตียงด้วย^[]^”  

 

“ไม่น่าไปรับปากเลยตู”โกคุเทระสบถเบาๆ 

 

เด็กหนุ่มนักกีฬาทำอาหารที่เขาถนัดที่สุดซึ้งก็คือซูชิที่เขาถนัดนั้นเองเจ้าของตาสีเขียวมรกต กินซูชิอย่างอร่อยเพราะปกติเขาจะซื้ออาหารสำเร็จรูปหรือไม่ก็โทรสั่งมาเท่านั้น  

 

“โกคุเทระ อ้ามม”ยามาโมโตะอ้าปากเป็นเชิงบอกว่าป้อนหน่อยนะโกคุเทระ  

 

“อะไรจะกินก็ตักกินเองสิ”  

 

“น้าๆป้อนหน่อยนะอ้าม>O<”ร่างสูงอ้อนพร้อมกับหลับตาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู  

 

“อะกินซะ”มือเล็กๆแอบบีบวาซาบิใส่ไปในซูชิเยอะๆแล้วก็รีบยัดใส่ปากของอีกฝ่ายทันที  

 

“อะโอ๊ยฉุนมากเลยน้ำ น้ำอยู่หน่ายยยย”เด็กหนุ่มผิวสีแทนวิ่งไปทั่วห้องเพราะมีคนเอาน้ำของเขาไปซ้อนเขาวิ่งเขาไปในห้องครัวแล้วดื่มน้ำเข้าไปเพื่อให้หายฉุนเมื่อเขาหันมามองหน้าเด็กหนุ่มน่าหวานก็ยิ่งงอนเล็กๆเมื่อโกคุเทระหัวเราะร่า  

 

“คืนนี้โดนเอาคืนแน่นโกคุที่รัก หึหึ”ยามาโมโตะหัวเราะชั่วร้าย  

 

“............”(งานเข้าแล้วไง)โกคุเทระคิดทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีไม่ว่าจะเป็นการกินอาหารมื้อเย็น อาบน้ำ เล่นเกมส์ ดูทีวีและอีกหลาย อย่างมากมายโกคุเทระพยายามถ่วงเวลาให้เข้านอนช้าที่สุดหรือไม่ก็ไม่ต้องนอนเวลาก็ปาเข้า ไปเกือบๆเที่ยงคืน  

 

“ห๊าววว~ โกคุเทระนอนได้ยังอ่ะฉันง่วงแล้วนะ = =”  

 

“ฉันยังไม่ง่วงเลย ห๊าววว”ช่างเป็นคำพูดที่น่าเชื่อถือเหลือเกิน  

 

“ไม่ง่วงก็ต้องไป ไปนอนกันดีกว่าโกคุเทระ^ ^”เด็กหนุ่มผิวสีแทนลุกขึ้นยืนปัดก้นเล็กน้อยพอ เป็นพิธีเข้าก้มลงเล็กน้อยและอุ้มหนุ่มน้อยหน้าหวานพาดบ่ามือเล็กๆจึงทุบไปที่หลังอย่างเต็ม แรงพร้อมกับร้องโวยวาย  

TBC

 

 

พอก่อนๆ

 

เดี๋ยวมาอ่านกันต่อนะ

 

อ่านแล้วเม้นๆด้วยนะค่ะจะได้มีกำลังใจ